Ik heb mezelf ooit sportief durven te noemen. Als 6 jarig meisje ging ik op handballen. Het was een sport die ik via mijn peettante had leren kennen. En ja, dat leek mij ook wel wat. Ik startte met 1 training in de week en 1 keer in de maand een mini toernooi. Naarmate ik ouder werd, had ik elk weekend een wedstrijd. Ook de trainingen breidde zich uit van 1 naar 2 keer per week. Er werd ook flink gewerkt aan conditie. Dus dat had ik toen wel. Na mijn middelbare school ging ik studeren in een andere stad en ben ik gestopt met het handballen. Ik vond het minder leuk en had er ook geen tijd meer voor.

Bij mijn HBO studie aan de Fontys kon ik tijdens mijn studie een goedkoop abonnement nemen bij de (studenten) sportschool. Er waren veel mogelijkheden. Zwemmen, verschillende groepslessen, squash/ tennis, maar je kon ook zelfstandig sporten in de fitness studio. Samen met studiegenoten ging ik dan ook minimaal 1 keer per week sporten. Zo heb ik leuke steps lessen gevolgd en wekelijks op ons eigen tempo met een vriendin baantjes gezwommen.

Na mijn afstuderen hield mijn abonnement op, ging ik werken en een jaar later samen wonen met mijn vriend. Maar sporten? Nee dat deed ik niet meer. En voor je het weet is je conditie als sneeuw voor de zon verdwenen…

Een paar jaar geleden heb ik nog samen met 3 vriendinnen tennisles genomen. Erg leuk. Het nadeel was dat we alle 3 uit een ander dorp kwamen. Dit hield dus geen stand. Nog een reden dat ik er niet mee doorging was het behalen van mijn certificaat voor vak bewegingsbekwaamheid. Dit was 1 keer per week en viel precies gelijk met de dag van mijn tennisles. Nu kun je wel denken dan deed je toch nog sporten / bewegen met zo’n opleiding? We hadden er inderdaad praktijk lessen maar om nu te zeggen dat dit erg actief was, nee helaas.

4 jaar geleden werd ons 1^e kindje geboren. Toen hield het helemaal op met sporten. Ik nam me steeds voor om weer te beginnen met een sport. Niet direct voor mijn figuur of lijn, want daar hoef ik het niet direct voor te doen. Ik heb een normaal (oké, kleiner dan gemiddeld) postuur. Gewicht en lengte volgens mij in goede verhouding. Maar ik wil weer sporten voor mijn conditie, dat ik me goed in mijn vel voel, energie krijgen. Je kent het vast wel! Maar er gebeurde niks. 3 jaar daarna kregen we ons 2^e kindje.

Het leek mij ideaal om te gaan hardlopen. Dit kon ik zelf indelen en plannen. Wel zo handig met inmiddels 2 kinderen. Via een vriendin een opbouw hardloop schema gekregen. Ik dacht dit kan ik en doe ik wel even. Maar ook dit lukte me niet…. Steeds een excuus, moe, regen, geen zin om alleen te gaan, noem maar op…. En als ik eerlijk tegen mezelf ben…. Nee hardlopen in mijn eentje is niks voor mij. Hardlopen past gewoon niet bij mij.

Maar waar wil ik nu heen met deze blog? Om jullie te vertellen dat ik trots op mezelf ben. Ik ga weer sporten! Ik ga weer bewegen, energie krijgen of wat dan ook! Ik word ook eindelijk een sportende mama! Ik had altijd maar excuses dat je met 2 kinderen zo lastig kon sporten. Onzin natuurlijk, want als je iets wil dan kan het ook…

Mijn vriend heeft altijd getennist tijdens zijn jeugd en is vanaf vorig jaar weer lid geworden van de plaatselijke tennisclub. Zijn wedstrijden gingen weer van start en opeens dacht ik, waarom start ik niet met tennislessen. Dit heb ik al eens gedaan en zo kan ik ook een keer samen met mijn vriend een partijtje tennis spelen. Afgelopen week had mijn vriend zijn eerste wedstrijd en kwam thuis met de mededeling ‘er is nog plek in een beginners groep.’ Hij was zo lief geweest om me meteen te helpen en zo het is het gekomen…. Over 2 weken ga ik weer wekelijks een uurtje bewegen! Nu nog even op zolder mijn tennisracket zoeken en misschien een nieuwe outfit aanschaffen. Een goede reden om even te shoppen 😉

En die conditie, die komt vast wel weer een keer… het begin is nu gemaakt. Ik kan eindelijk weer eens zeggen ik ben niet alleen mama, maar ook een sportende mama.  Sporten jullie ook? Of net als ik iemand die steeds een excuus had om te starten?

Al maanden denk ik ‘dit is een fase’. Wanneer ze ouder is gaat ze vast en zeker beter eten. Ja, ik heb het hier over de eetgewoontes van onze 4 jarige dochter. Ze eet haar bordje zelden leeg, groente /vlees eet ze nauwelijks…. Het blijft bij muizenhapjes!

Het is een bekend onderwerp onder de moeders. Maar hoe ga ik hier nu mee om?

Via de blog van in a flow around the world zag ik heerlijke en leuk gevulde bordjes voorbij komen met gevarieerd eten voor haar zoontje. Wat zal dat als moeder genieten zijn als je kind daar heerlijk van smult.

Onze dochter A. is nooit een grote eter geweest. En ik vermoed dat ze dit ook niet zal worden. Ik doe er eerlijk gezegd ook niet zo moeilijk over. Ik ben geen moeder die haar dwingt om te eten. Het is niet zo dat ze geen groente eet. Ze is dol op wortelen, komkommer en paprika. In een goede bui, eet ze ook wel eens bloemkool, bruine bonen of sperziebonen.

Maar ik zal aan tafel geen strijd met haar aan gaan. Natuurlijk moet ze een hapje van ons proeven. Maar echt dwingen of dreigen zal ik niet doen. Dit past als moeder niet bij mij.

Ik merk ook wanneer ik er druk achter zet, ze helemaal geen zin heeft om te eten. Er een spelletje van gaat maken. Vaak helpt het om haar 1 jarige broertje een compliment te geven. “Wat ben jij lekker aan het smullen.’ of ‘ Wat goed, weer een hapje op’. Op deze manier neemt ze vaak nog een hap en zegt ze trots ‘ Kijk ik heb ook iets in mijn mond’. Toetjes slaan we bij ons niet over. Dit hoort bij de maaltijd. Wanneer ze niet goed eet, zal er in ieder geval niet gedreigd worden met ‘ dan ook geen toetje’.

Haar broertje eet overigens vrij goed. Maar daar kan nog verandering in komen. Hij is immers pas net 1 jaar. Ik kan me herinneren dat A. voor haar 1^e verjaardag ook nog alles met smaak at en ze daarna pas kieskeurig werd.

Naar school neemt ze iedere dag een stukje fruit mee. Dus dat krijgt ze keurig binnen. Verder is ze geen grote snoepkont. Al is ze wel dol op chocolade en paprika chips. Ze vraagt wel eens  ‘ mag ik iets lekkers?”. Ze kiest dan voor een crackertje of rijstwafel. Geen probleem, dat mag natuurlijk! In haar ogen is dat iets lekkers. Vlak voor etenstijd geef ik niks, anders eet ze nog minder dan anders.

Als ouder heb je toch de hoop dat dit een fase is. Dat ze over een tijdje weer haar bord leeg eet, geniet van lekker eten. Maar dat komt vast en zeker wanneer ze ouder is!

Wat wij in ieder geval af en toe doen, puur voor mijn moeder gevoel, is verse groentesoep maken. Niet dat ze de groente uit de soep eet, maar wel de soep zelf. Hierin zitten natuurlijk ook vitamine in door het koken van de groente. Ik ben dan weer gerust want zo kan ze er weer even tegenaan. En echt klagen mag ik eigenlijk niet… ze is geen grote snoepkont, eet fruit en is een meid vol energie! En dat genieten van eten….. dat komt wel…. Alles heeft zijn tijd nodig ze is pas 4 jaar…

Herkenbaar? Of misschien tips voor het avondeten, lekkere kindergerechten?

Op de foto een Bordje eten van A. tijdens het avondeten.

Haar bordje ziet er toch nog gevuld uit hè… Spaghetti of macaroni eet ze meestal zonder saus. Hier met  komkommers en paprika.

Dit keer geen vlees op haar bordje, maar geregeld ligt er kipfilet, gehakt of hamblokjes bij. Het begin is er zullen we maar zeggen 😉

Een nieuw tijdperk is aangebroken voor ons. Sinds afgelopen maandag gaat onze dochter naar de basisschool. Ze had van tevoren een aantal keer geoefend en wist wat haar te verwachten stond. Ze had er zin in. Want ja, nu is ze groot!

Ik werk zelf als leerkracht en heb ook een aantal jaren de groepen 1 en 2 gehad. Toch vond ik het een beetje spannend. A. heeft een rustig karakter. Ze houdt absoluut niet van drukte. Treed zelf niet op de voorgrond en speelt nog niet echt met anderen kinderen. En nu zit ze in een klas met 29 anderen kinderen.

En wat ook vreemd was voor mij, ik stond opeens aan de andere kant van de poort. Toen ik zelf groep 1 en 2 had was ik de persoon die met een grote groep kinderen naar buiten kwam lopen, keek of iedereen werd opgehaald. En nu, nu sta ik aan de andere kant. Te wachten op mijn dochter. Eerst kletsen met andere ouders. Dan kijkend naar haar gezichtje of ze het leuk heeft gehad, zodra ze naar buiten komen lopen.

Het wegbrengen in de ochtend vindt A nog wat spannend. Ik mag nog mee naar binnen lopen. Dat is dus prettig. Ze hangt zelf haar jas en tas op, maar dan… dan komen toch af en toe de traantjes. Deze zijn gelukkig ook snel weer weg. Ze zoekt een plekje, zwaait naar mij en haar kleine broertje en het is alweer goed.

Bij het ophalen is ze deze week elke dag met een lach naar buiten gekomen, vertelt van alles. Ik kan hieruit wel concluderen dat ze het naar haar zin heeft. Ik was toch een beetje bang dat haar karakter op het sociaal emotioneel gebied meer zou opspelen.

De juf gaf aan dat ze het over het algemeen goed doet. Bij drukke momenten kan ze soms even huilen of met een gespannen gezichtje kijken. Dit is niks nieuws voor ons. Zo is nu eenmaal haar karakter. Misschien speelt haar vroeggeboorte / couveuse kindje hier nog een kleine rol in. Maar ik maak me er geen zorgen over. Op sociaal emotioneel gebied komt ze er ook wel, leren voor zichzelf opkomen en wat sterker worden. Ze is immers pas net 4 jaar.

Ze heeft deze week veel gekleurd en geknutseld. Hier zie je twee knutselwerkjes die ze gemaakt heeft.  Dat is ook thuis iets wat ze leuk vindt om te doen. Verder wordt er op haar school een portfolio map gemaakt. Hier mogen wij op een aantal momenten per jaar naar komen kijken op school. Ook krijgt ze de portfolio map mee naar huis om bijvoorbeeld aan de oma’s en opa’s te laten kijken.

Ik vroeg haar nog of ze ook wel eens iets tegen de juf vertelde, aangezien ze stilletjes / verlegen is. Ik kreeg hier als antwoord op: ja tuurlijk. Mijn vraag weer: wat zeg je dan tegen de juf. “ Dat ik moet plassen”.

Hebben jullie al ervaring met de basisschool?